De meesten weten wel dat dit mijn absolute favoriete gedicht is. Ik heb het eerst gelezen in een boek van Tonke Dragt in een Nederlandse vertaling, maar zoals wel vaker is het origineel toch het best.
The song of the wanderer.
Nobody, nobody told me
What nobody, nobody knows
But now I know where the rainbow ends
I know where there grows
A Tree, that’s called the Tree of Life
I know where there flows
The river of All-Forgotteness
And where the lotus blows
And I, I’ve trodden the forest
Where, in flames of gold and rose,
To burn and then arise again
The Phoenix goes.
Nobody, nobody told me
What nobody, nobody knows
Hide thy face in a veil of light
Put on thy silver shoes
Thou art the stranger I know best
Thou art the sweet heart, who
Came from the land between Wake and Dream
Cold with the morning dew.
Geplaatst door nevrothwen 